التماس اشکهایی بی گناه                     ضجه های مادری دلسرد را  

                         دستهایی مملوء از آوارگی                  لحظه ی غمگینی یک مرد را 

                                                               ****

به من امید زندگی میداد

مرده ای که در کابوس هایم

مرا از لابلای قبرهایی می گذراند

                    که در سیاهی طعنه های شبی مرموز

سنگ می پراند

      به خانه هایی تنگ و تارک

تا شاید بشکند

دل سنگ را

         سردی خاک را

که گرمی دستانش را

آرام

آرام

                                                گرگهایی که لباس بره را پوشیده اند

            قصه ای امشب میگم شــــاه و گـــدا نداره

                                                                  بشنو شکایت نکن چون و چرا نداره

           می خوام بگم محــبت مـــرده میون دســتا

                                                               رابــــین هودی نمونده من و شما نداره                          

          درد ما یک فاجعه است یک لغت تازه نیست

                                                               شاهـــــزاده ی شهرمون سیندرلا نداره           

          راه تــموم مــردم خون و شــهــادت شــده

                                                                  بغض توی گـــلومون مرده صــدا نداره

         تو این همه تـــشــنج ، مــسئله هــای مبهم

                                                                کی گــــفته این زمونه یه با حیا نداره  ؟

           امروزمون ســیاهه به حکم رأی دیـــروز

                                   آمیزه ای از گل و کبوتر هستی

                                  غمهای مرا همیشه از بر هستی

                              می سوزی و هیچ خم به ابرویت نیست

                              جرمت فقط این است که مادر هستی

                                             گــلم من هــیچ در دنیـــا نـدارم

                                             تو را با دست خالی دوست دارم

                                            تمام هـستیم یک قلب پاک است

                                                که آنـــرا زیر پایت مــیگــذارم

كاش براي شنيدن حرفهايي كه هيچ گاه به گوشمان هم نميرسد پاي بر زلال قلبي نرمي نگاهي

لطافت اشكي نمي گذاشتيم

خانه هايمان را به روي دستان هم ميگذاشتيم تا براي ديدن يكديگر نياز به بهانه اي نباشد

حرفهايمان را درون لبخندهايي از جنس بلور مينهاديم تا هميشه دوست داشتني بمانند

كاش مي توانستيم اين بار در نم نم اشكهايي غسل كنيم كه نه از سر غم بلكه ازسر شادي سرازير

شده اند

 غسل كنيم ، غسل از من بي تو

 غسل از آنچه بوديم و از آنچه خواهيم بود

كسي چه ميداند در آن  گوشه ي دنيا ميان كبوتراني كه آزاد پرواز ميكنند يا مورياني كه هر روز زير پا

ميمانند و دم نميزنند چه ميگذرد

كسي چه ميداند در همين يك قدمي هاست كه عشق نظاره گر ماست بي آنكه بدانيم

كسي چه ميداند مرگ يا تولد چه فرقي ميكند وقتي دلي بشكند و بي هيچ استخاره اي لبخندي زنده

زنده روي دستهاي زمان تشييع ميشود و زير خروارها آرزو جان خود را از دست مي دهد   ....       

از دقایقی گفتم با قساس دستانت

                                          لحظه ای که می لرزید انعکاس دستانت

 آخرین نگاهم را در دلم نهان کردم

                                             چون کسی نمی آید با تماس دستانت

در صدای محبوست می خزم به رسوایی

                                              ضجه می زند در من التماس دستانت

پس برای احساسم با نگاه غمگینی

                                                یک نقاب می دوزم از لباس دستانت

یک فراریم اما تن نمی دهم دیگر

                                                در نوازش دستی از هراس دستانت

شاعری که می رفت و با تمام احساسش

                                          عاشقانه جان می داد در مماس دستانت

                                                      *****

                                  نمی گویم چــرا بــخــت مـــن ایــن است

                                   که دائم پــشت سـر غــم در کمین است

                                   شـــبـی بــا یـــاد تـــو فــــالــی گــرفــتـم

                                  جواب آمد که : هی قسمت همین است

                                                     *****

سرش را به دیواری میکوبید

           که روزی شاهد خنده هایمان بود

و اشکهایش را

نثار گونه هایی میکرد

               که در خشکی لبخند

                                                نماز باران خوانده بودند .

سلامی کــــــردم و دل را سپردم

از احساس قشنگی حیله خوردم

نفهمیدم ولی احســــاس خود را

صمیمانهبه دستش می ســپردم